Autisme en Intelligentie: Hoe ga je daarmee om?

Autisme en intelligentie: hoe ga je om met de uitslag van de test?

Autisme en intellingentie: hoe ga je ermee om? Ik weet dat ik intelligent ben, omdat ik weet dat ik niets weet. - Socrates -

Eerlijk is eerlijk. Het is best even spannend als je als ouders de uitslag van een intelligentietest van je kind met autisme (4 jaar) krijgt. Eigenlijk willen wij de uitslag helemaal niet weten. Bang dat er labels op mijn dochter worden geplakt die bepalend zijn voor de rest van haar leven. Begrijp me niet verkeerd. De intelligentie van mijn dochter vind ik totaal niet belangrijk. Maar ik weet nu al dat zij niet goed zal scoren, terwijl ik ook zeker weet dat dit wordt veroorzaakt door haar beperkingen door haar autisme, onzekerheid en faalangst. Ik heb daarvoor geen onderzoeksuitslag nodig. Als ik dat rationeel dan allemaal zo goed weet. Waarom vind ik dit dan toch zo moeilijk?

Intelligentieonderzoek is een momentopname

Zelf heb ik altijd al een hekel gehad aan intelligentieonderzoeken. Naar mijn idee geeft een IQ namelijk niet aan wat iemand echt kan. Ook de onderzoekers van Centrum Autisme geven aan dat een dergelijk onderzoek een momentopname is en alleen iets zegt over wat Gwyneth wil laten zien tijdens het onderzoek. Wat zij echt kan, is in haar geval lastig te onderzoeken. Gwyneth is extreem onzeker en heeft bijzonder veel faalangst. Hierdoor ‘vlucht’ ze zodra ze ook maar denkt dat een opdracht te moeilijk is. Dat ze in een ontspannen situatie dezelfde opdracht met gemak lijkt te kunnen uitvoeren, staat buiten kijf tijdens een officieel onderzoek. Het vluchten uit zich in het peuteren aan kleding en schoenen, met haar knuffeltje knuffelen, ergens anders naar kijken, niet luisteren, naar de WC moeten, buikpijn hebben en ga zo maar door. En als ze het vluchtgedrag niet vertoont, dan gaat ze er bij voorbaat vanuit dat ze de opdracht niet kan uitvoeren. Met als gevolg dat ze regelmatig het verkeerde antwoord geeft, terwijl ik zeker weet dat ze het wel kan. Zo frustrerend als ouder.

,,Mijn moeder vindt mij heel slim hoor!”

Om bovenstaande redenen hebben we intelligentietesten altijd ver buiten de deur proberen te houden. Als je alleen maar Gwyneths gedrag meet en niet haar cognitieve capaciteiten, dan is een test naar ons idee zinloos. ,,Niet helemaal”, aldus Centrum Autisme die het onderzoek heeft uitgevoerd. Het geeft aan waar we aan moeten werken. Het geeft aan hoe zij in een schoolse situatie (lees: in een niet-ontspannen en onveilige situatie) reageert. En dat is wel waar we mee te maken hebben. Als Gwyneth altijd onderpresteert in een schoolse situatie, dan is dat wel waar zij in deze maatschappij op wordt afgerekend. Het feit dat iemand wel beter zou kunnen presteren, geeft niemand recht op een schooldiploma. Je moet immers kunnen áántonen wat je kunt, want we leven in een maatschappij waarin bewijslast zwaarder weegt dan gezond verstand. Gwyneth kan moeilijk later in een sollicitatiegesprek zeggen: ,,Ik ben gezakt voor mijn eindexamen, maar mijn moeder zegt dat ik heel slim ben hoor!”.

Teveel in de weg om optimaal te kunnen presteren

Autisme en intellingentie: hoe ga je ermee om? Ik ben niet bijzonder slim, maar ik houd me veel langer met vragen bezig. Albert Einstein

Natuurlijk ben ik nieuwsgierig naar de cognitieve capaciteiten van mijn dochter. Maar dan wel naar haar werkelijke capaciteiten. En nu staat Gwyneth nog veel teveel in de weg om optimaal te kunnen presteren. Ze zit op dit moment op een dagopvang met onderwijs (school) voor kinderen van 3 tot en met 6 jaar. Er komt een moment waarop we een passende school moeten zoeken voor haar. Op dat moment moet zij volledig worden getest om te kijken op welke school ze op de juiste plek is. Aangezien uitslagen van intelligentieonderzoeken maar één keer in de één tot twee jaar mogen worden uitgevoerd om het leereffect te ondervangen, willen wij niet dat het huidige intelligentieonderzoek leidend wordt voor onze schoolkeuze. Om deze reden is er de WNV-NL (Wechsler non-verbaal) uitgevoerd dat niet zou worden gebruikt bij schoolkeuze. Het is puur om te kijken hoe Gwyneth nu omgaat met het uitvoeren van taakjes en om de behandeling bij Centrum Autisme te optimaliseren.

Rationeel begrijp ik het, maar emotioneel is het confronterend

Rationeel weet ik dus wat het doel is van dit onderzoek. Rationeel weet ik dat we ons niet blind moeten staren op de uitslag. Rationeel wist ik ook al dat de uitslag zou tegenvallen. Maar emotioneel vind ik het toch moeilijk. Ik denk dat een gemiddelde intelligentie het leven makkelijker maakt. Onze maatschappij is namelijk logischerwijs ingericht op mensen met een gemiddelde intelligentie. Je hoeft nooit op je tenen te lopen en je wordt voldoende uitgedaagd. Het maakt ons natuurlijk echt niets uit dat onze prachtige lieve dochter ondergemiddeld scoort op dit onderzoek, maar wel als dit komt omdat haar zoveel in de weg staat. Ik vind het confronterend, omdat ik opeens besef hoe zwaar het leven voor Gwyneth moet zijn. Ik vind dat heel moeilijk om te verwerken en ik word daar verdrietig van.

Autisme en intelligentie: zo erg is het niet

,,Hoe erg is het dan?”, zou je kunnen denken na het lezen van mijn verhaal. Nou ja, helemaal niet zo erg. Ik bedoel, ze is verder kerngezond en daar zijn we heel dankbaar voor. Ik heb een kind met autisme dat geheel genomen functioneert op de grens van een beneden gemiddeld en gemiddeld niveau met een IQ van 85 op de non-verbale intelligentietest voor kinderen en adolescenten in de leeftijd van 4 tot en met 21 jaar (WNV-NL). Voor de duidelijkheid: mensen met een gemiddeld IQ scoren tussen 90 en 110.

Proces van acceptatie

We hebben inmiddels al zoveel meegemaakt met Gwyneth. Elke keer als we weer voor een voldongen feit staan, ga ik een acceptatieproces in. Bijvoorbeeld toen we hoorden dat ze misschien niet naar het reguliere onderwijs kon. De 5 fases van dit proces gingen ongeveer zo:

  1. Ontkenning: ,,Nee toch? Ze draait best goed mee op het kinderdagverblijf”
  2. Boosheid: ,,Dat wil ik helemaal niet”
  3. Vechten: ,,Zullen we het niet gewoon proberen? Dan stellen we het gewoon een half jaartje uit”
  4. Depressie: ,,Ik had het zo graag gewild. Wat is er misgegaan? Hadden wij het beter kunnen doen?”
  5. Acceptatie: ,,OK, het is beter zo. Ze moet op een plek zitten waar zij zich prettig voelt. Dat kan niet in een klas met 30 kinderen en 1 juf”

En ook nu zit ik weer middenin een dergelijk proces van acceptatie. Ik zit nu in de fase van depressie. Ik vind het zo verdrietig dat haar autisme, onzekerheid en faalangst haar zo in de weg zitten. Ze verlamt blijkbaar helemaal als er iets van haar wordt verwacht. Ik vind dat vreselijk en moeilijk om te accepteren. Als trouwens blijkt dat Gwyneth daadwerkelijk een IQ heeft van 85, dan is dat natuurlijk prima. Ik vind het alleen erg als blijkt dat zij eigenlijk een hoger IQ heeft, maar lager scoort door haar problemen. Maar we weten nu nog niet hoe het echt zit. Dat moet later blijken.

Overal lage scores

Ook op andere testen scoort zij niet goed. Op school scoort zij op haar eerste CITO-toetst matig net als op de Schlichting test voor taalbegrip en taalproductie. Op de Schlichtingtest scoort ze nog lager dan op de WNV-NL-test. Daarbij scoort ze op taalproductie hoger dan op taalbegrip, snap jij het nog? Het zou in elk geval kunnen betekenen dat haar (ernstige) taalachterstand een geïsoleerd probleem is waar we aan kunnen werken.

Ze komt er wel

Autisme en intelligentie: en nu? We gaan met frisse moed verder om met behulp van Centrum Autisme, sensorische informatieverwerking, logopedie, individuele begeleiding en natuurlijk school om haar zo goed mogelijk te helpen. We hopen zo dat ze minder faalangstig wordt, minder onzeker wordt en haar emoties beter kan reguleren. En ik? Ik maak me op voor de acceptatiefase. Accepteren dat dingen nu eenmaal zijn zoals ze zijn. Het is zoals het is. Dit prachtige meisje gaat van de ene uitdaging naar de andere uitdaging en wij helpen haar met groot plezier. Gwyneth heeft alleen wat meer hulp nodig. Ze komt er wel. De toekomst ligt nog open!

Hoe ga jij om met de intelligentie van jouw kind?

Lees meer artikelen over het hebben van een kind met autisme van Angela

Follow on Bloglovin

Vind je deze blog interessant?
Vul dan je emailadres hier in om deze blog te volgen en klik op ‘OK’

Bevestig je inschrijving per email. Let op: email kan in ‘spam’ terecht komen!

 

14 gedachten over “Autisme en Intelligentie: Hoe ga je daarmee om?

  1. Hoi, ik ben de vader van 2 kinderen die in elk geval ADHD (en waarschijnlijk een vorm van autisme) hebben, maar gelukkig beiden beschikken over een bovengemiddelde intelligentie, en beiden kunnen ze redelijk goed functioneren. Ze zijn inmiddels allebei volwassen en ik wil niet zeggen dat ze geen problemen hebben, maar ze redden het wel. Zelf heb ik ook ASS en ADHD en ik heb mijn 3 kinderen alleen opgevoed nadat mijn vrouw op heel jonge leeftijd overleed. Autisme kan vervelend zijn, en het maakt het leven niet bepaalt makkelijker, maar zeker niet onmogelijk. We hebben als gezin moeilijke tijden gekend, mede doordat ik zelf ASS en ADHD heb. Ik denk echter dat een autist met een lagere intelligentie veel meer moeite met alledaagse dingen heeft ten gevolge van zijn / haar autisme, dan iemand met een gemiddelde, bovengemiddelde of zelfs hoge intelligentie. Die laatsten zijn vaker beter in het maskeren van hun ASS en het bedenken van strategieën om in het dagelijkse leven zo goed mogelijk te kunnen functioneren. Een zwakbegaafd iemand, of iemand met een vorm van ASS die daarnaast nog een (andere) beperking heeft, kan dat niet of heeft daar nou eenmaal meer moeite mee. En dat betekent dat hij of zij dus meer en beter begeleid moet worden, misschien zelfs heel zijn/haar leven op hulp aangewezen is. Ik begrijp jouw zorg om je kind, jij kent haar het beste en hebt misschien nu al een idee van hoe haar toekomst mogelijk uit kan zien. Ik denk dat het heel goed mogelijk is om jouw kind basale vaardigheden aan te leren, waar ze later veel profijt van zal hebben. Ik verwacht niet dat ze zelf in staat zal zijn om de noodzakelijke vaardigheden zelfstandig te leren. Maar als ik jouw stukjes lees, dan hoor ik de stem van een moeder die heel veel van haar kind houd. Jij zult haar nooit in het diepe gooien, je zult haar helpen en begeleiden, en dan komt het echt wel goed.

    • Hallo Arno. Bedankt voor jouw reactie. Erg fijn dat je jouw verhaal wilt delen. Het lijkt me erg zwaar om als alleenstaande vader met ASS en ADHD 3 kinderen op te voeden. Helemaal als 2 kinderen in elk geval ADHD hebben. Respect!

      Groet,
      Angela

  2. Doordat mijn dochter ADHD heeft komt er niet uit wat erin zit qua intelligentie. Misschien vond ik dat eerst een beetje teleurstellend. Vrij gauw zag ik dat wat zij voor elkaar kreeg wat betreft school echt verdiend was. ze werkte keihard op haar manier en dat met haar ADHD. Petje af. En dat ze eigenlijk de HAVO zou kunnen halen als ze maar geen ADHD had … Ik heb er maling aan. Ze is mooi zoals ze is.

    Ik vind je blog heel helder en levend.

  3. Hi Angela,
    Ik heb weer een prachtig, helder en duidelijk artikel van je gelezen. Ik heb het gevoel dat ik heel veel kan leren van de positieve manier waarop je met het leven, je gezin, het autisme van jullie dochter omgaat.
    Groet,
    Rory

  4. hallo ik ben davina swaans,33 jaar,en wilde maar wat graag reageren hier,ik heb zelf geen officiele diagnose,maar veel mensen herkennen me wel in autisme,ik heb zelf ook altijd zeer laag gescoord op intelligentie testen,en ik zou zeggen,trek je het persoonlijk vooral niet aan,ik ga hier niet in details treden,welke score want een test is maar een moment-opname,neem van mij aan,dat ik het probleem ken,autisme,faalangst en slechte tests kunnen maken,ik heb er jaren over gedaan om te accepteren,dat ik wel degelijk niet verstandelijk beperkt zou zijn,ik heb gevochten als een tijger,om te laten zien dat instanties t fout hadeen,uiteindelijk heb ik gewonnen woon nu 7 jaar zelfstandig,met nu 2 jaar begeleiding van het gzz,en wordt vooral op psychologisch,intelligentie niveau omhoog getild!dus jij ziet wat er allemaal kan,die mensen hebben hbo gedaan,ja boeiend?dat maakt een persoon echt niet slim,levenservaring wel degelijk!ook voor jou dochtertje is er een mooie toekomst!kijk naar de dingen die zij wel gaat kunnen als zij ouder wordt,er zal zeker talent aanwezig zijn!succses,mvg davina swaans.

    • Hallo Davina,
      Bedankt voor je reactie. Wat fijn dat je jouw verhaal wilt delen en wat goed dat jij jezelf zo hebt bewezen. Zo zie je maar weer wat je allemaal kunt bereiken als je het echt graag wilt. Ik vind dat echt heel knap van jou. Ik weet inderdaad zeker dat mijn dochter haar talenten heeft en ik hoop dat zij in staat is om haar talenten te gebruiken in haar leven.
      Groet,
      Angela

      • hallo angela,
        dank u wel.je kent me niet persoonlijk,maar er is zoiezo op feiten gebasseerd,een talent dat jou dochter ook heeft,en dat is eerlijk zijn!dan kun je zeker geloven,dat het met je dochtertje wel goed komt,het kan een lange weg zijn….hopelijk niet zo lang als de mijne….want ooit zat ik er ook eens doorheen,en dit gun ik niemand!het leven met autise kent helaas meer downs dan ups,maar uiteindelijk wordt het veelal up en blijft het up!de hulpinstanties hebben nogal de neiging naar de mindere details te kijken,van autisten,terwijl we zoveel kwaliteiten hebben,maar anders denken!ik volg jou blog graag…om te zien hoe het ontwikkelt!mvg davina swaans.

        • Mijn dochter is zeker eerlijk, want liegen kan ze echt niet! Ik heb er ook alle vertrouwen in dat het goed komt met mijn dochter. Fijn dat je meedenkt en leuk dat je mijn blog volgt.

  5. Hallo Angela
    Je schrijft weer een heel herkenbaar verhaal.
    M. Scoort aan de lage kant van matige intelligentie. Voor mij is dat het moeilijkste geweest om te accepteren. Het autisme was voor mij een gegeven. Ik heb dat nooit een probleem gevonden. Hij is zoals hij is. Maar een matige intelligentie dat heb ik echt moeilijk gevonden en het doet nog af en toe pijn.
    Toen het tijd werd voor de basisschool was het voor mij duidelijk dat M. Daar niet thuis hoorde. Hij zou verzuipen. Maar dat we uit zouden komen bij zmlk-onderwijs was voor mij erg slikken. Je wilt voor je kind dat het mee kan gaan met middenmoot, maar dat was en is bij hem duidelijk niet het geval. En dat doet pijn. Gewoon omdat je weet dat je in onze maatschappij wordt afgerekend op prestaties en daar kan hij niet aan voldoen.
    Op de leeftijd van jouw dochter vond ik het ook heel moeilijk om zijn talenten te zien. Nu hij bijna 9 is, wordt steeds duidelijker dat hij een goed muzikaal gehoor heeft, daarnaast zwemt hij graag en doet hij het ook goed. En hij kan goed lichamelijk werk verrichten bijvoorbeeld in de tuin. Slepen met hout, de kruiwagen, etc. Hij geniet ervan.
    Ik zie zijn toekomst dan ook rooskleurig. Mijn droom is dat hij zelfstandig kan wonen met wat uurtjes begeleiding per week. Dat hij bovenalles gelukkig is met zijn leven. Ook zie ik hem een beroep leren waarin gewerkt wordt met de handen. Het zal absoluut geen kenniswerker worden. Maar ook handwerkslieden heeft onze maatschappij nodig.
    Hij zal er waarschijnlijk ook langer dan gemiddeld over doen, maar dat maakt niks uit. Hij komt er wel.
    Heb vertrouwen in je kind. Heeft het een omweg nodig om haar doel te bereiken dan is dat gewoon zo.
    Onze liefde, aandacht en begeleiding voor en van onze kinderen is net zo belangrijk als de intelligentie van onze kinderen. Er is meer nodig dan een gemiddeld of hoog iq om te presteren. Doorzettingsvermogen is net zo belangrijk. En dat kunnen wij ze wel leren.
    Door de manier waarop wij in het leven staan, is onze zoon gelukkig. En dat is het belangrijkste wat voor mij telt.

    • Hallo Helena,
      Ik herken jouw gevoel helemaal. Ik sta er precies hetzelfde in.
      Ik heb ook vertrouwen in mijn dochter en ik weet dat zij er gaat komen. En ook ik hoop dat zij later zelfstandig kan gaan wonen, maar daar is nu nog niets over te zeggen. Doorzettingsvermogen is inderdaad ook heel belangrijk, alleen heeft ze nu zoveel faalangst dat ze te snel afhaakt. Hopelijk gaat dat straks steeds beter.
      Bedankt weer voor jouw bijdrage. Heel veel sterkte met jouw zoon.
      Groet,
      Angela

  6. Ik weet niet of je het bij M. Faalangst kunt noemen, maar hij heeft vraagt met name op school vaak om de bevestiging of het goed is wat hij doet. Ik heb bij hem het gevoel dat het er meer om gaat dat hij het goed wil doen en dat hij daarmee de juffrouw een plezier wilt doen. Daarnaast groeit hij natuurlijk van trots als hij een pluim krijgt :) maar dat geldt voor ieder kind.
    Er zijn wel dagen dat hij om extra hulp vraagt. Je weet dat hij iets kan, maar wilt het absoluut niet alleen doen. Soms te druk in zijn hoofd en soms gemakzucht want dan kan hij alvast aan iets anders beginnen.
    Geduldig blijven, en stimuleren. Iets anders kunnen we niet 😉
    Jij ook veel sterkte op deze weg

  7. Ik ben al verschillende keren getest en ik ben daar ook slecht doorgekomen.
    Ik vind dat je gelijk hebt mensen worden veel te snel in een hokje geplaatst
    Ik heb zelf ook maar een IQ van 70.. xxYoni (ik heb ook een lichte verstandelijke beperking)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*