Kenmerken van autisme met 3 tips

Kenmerken van autisme: driftbuien, chaos en gebrekkig inlevingsvermogen

Kenmerken van autisme: Driftbuien, Chaos en Gebrekkig inlevingsvermogen. Met 3 tips voor ouders.

Ieder kind is anders en ieder kind met autisme is anders. Voor Gwyneth gelden er weer andere kenmerken van autisme dan voor een ander kind met autisme. In dit artikel bespreek ik 3 kenmerken van autisme die gelden voor Gwyneth: driftbuien, chaos en gebrekkig inlevingsvermogen.

In de peuterpubertijd (rond 2 jaar) kreeg Gwyneth – zoals veel peuters – veel last van driftbuien. Als het ene Duploblokje niet op het andere Duploblokje wilde, dan gooide ze de blokjes met veel geschreeuw door de kamer. Dat gebeurde niet 1 keer, nee de hele dag door. Gwyneth bleef namelijk boos. Ze kon er niet uitkomen. Zo erg soms dat ze uren lang compleet ontregeld aan het huilen was, waarbij ze wild om zich heen aan het schoppen en slaan was. Wij konden haar niet troosten. Zó overstuur was ze. We mochten haar niet optillen, niet knuffelen of verleiden met iets ontzettends ‘leuks’. Eigenlijk werd het dan alleen maar erger. Wisten wij veel dat we dit soort driftbuien eigenlijk moesten zien als kenmerken van autisme. Niet ieder kind wordt zo driftig als Gwyneth en niet ieder kind met autisme heeft driftbuien, maar nu we een paar jaar verder zijn weten we wel dat deze driftbuien al kenmerken waren van háár autisme. En van die driftbuien, daar hebben we er nog vele van mogen beleven.

Kenmerken van een kind met autisme: driftbuien

Wat was er nu aan de hand? Gwyneth is dusdanig snel gespannen, dat zij haar emoties die daar bij komen kijken niet kan reguleren. Dus als zij boos is, dan blijft zij ook boos. Zij kan zichzelf niet meer kalmeren. Dat hoort dus bij haar kenmerken van autisme. Gingen we even boodschappen doen met de buggy en liet ik Gwyneth even zelf lopen, dan kreeg ik haar er nooit meer in. Gewoon laten lopen dus? Nee, dat ging ook niet. Gwyneth had namelijk bedacht dat ze èn niet in de buggy wilde zitten èn niet wilde lopen. Sta je dan midden in de winkelstraat met je bederfelijke boodschappen op weg naar huis. Wat doe je dan? Je kind schreeuwend en huilend alleen ‘achterlaten’ (lees: doen alsof ,,Mamma gaat naar huis hoor! Blijf jij hier?”). Kind onder je arm meesleuren met in je andere arm boodschappen en een buggy? Gezien mijn niet al te gespierde armen en de nog af te leggen afstand, leek mij dat ook geen optie. De enige optie die overbleef was een hysterisch kind in de buggy proppen. 1 probleem: Hoe zet je een wild-om-zich-heen-trappende krijsende peuter in een buggy? O en dat dan allemaal zonder hulp van een andere volwassenen? Het was vast geen fraai gezicht, maar ik ben dus half op haar gaan zitten en heb 1 voor 1 een arm in een riempje gestopt. Ik hoef vast niet uit te leggen dat een groot deel van het winkelende publiek dit hele schouwspel gade sloeg. Ik wilde maar 1 ding: naar huis en wel nu! Dus al rijdend met de buggy, boodschappen èn bijbehorend een ‘peuteralarm’ had ik veel bekijks op weg naar huis. In onze straat aangekomen stond onze buurvrouw vanachter het raam al afkeurend met haar hoofd te schudden. Onze buren zijn, op zijn zachts gezegd, niet zo meelevend met ons. Daarnaast hebben zij aangegeven veel geluidsoverlast te hebben van ons door de driftbuien van Gwyneth. Dat ze nog nooit de politie gebeld hebben of een AMK-melding (Advies- en Meldpunt Kindermishandeling) hebben gedaan, mag wat ons betreft een wonder heten. Anyway, eenmaal thuisgekomen bleef het geschreeuw aanhouden. Enkele uren later was mijn autistische dochter eindelijke gekalmeerd. En ik uitgeput.

Kenmerken van een kind met autisme: chaos in het hoofd

Eigenlijk is het een chaos in het hoofd van Gwyneth. Ze ziet dingen, verwerkt deze dingen anders dan gemiddelde mensen en uit dat op een voor de omgeving niet zo prettige manier. Gwyneth wil de hele dag door dingen die ik niet wil. Daarnaast wil Gwyneth de hele dag dingen niet die ik wèl wil. Kortom, je kunt de hele dag strijd hebben met een kind met autisme. Zo waren wij een keer aan het spelen in een binnenspeeltuin. Alles ging redelijk goed, tot dat ik aankondigde dat we naar huis gingen. Ze heeft de hele binnenspeeltuin bij elkaar gegild. Ik heb haar letterlijk mee moeten sleuren in de auto. In de auto ging het gegil gewoon door. Zo erg zelfs dat ze ervan moest overgeven (kan er ook nog wel bij…). Thuis aangekomen heeft ze nog een paar uur (ja echt!) liggen krijsen op de grond. Ze was niet te kalmeren. Ik kon haar niet op schoot nemen, niet knuffelen, niets. Toen de boze bui eindelijk voorbij was (en ik tegen een zenuwinzinking aan zat) zei ze: ,,Mamma, leuk hè speeltuin! Volgende keer weer?”

Kenmerken van een kind met autisme: gebrekkig inlevingsvermogen

Gwyneth wilde dus niet weg en ik wel. Gwyneth begreep niet dat haar zusje Paige naar bed moest en dat het dus tijd was geworden om naar huis te gaan. De chaos in haar hoofd was compleet. Ik dwong haar namelijk iets te doen wat zij niet begreep en dus niet wilde. Kenmerken van autisme zijn onder andere dat kinderen met autisme weinig inlevingsvermogen hebben. Gwyneth is dus niet in staat om rekening te houden met mijn wensen en behoeften (naar huis, want kleine zusje moet naar bed). Ze begrijpt niet dat dat voor mij belangrijk is. Natuurlijk kun je stellen dat alle kinderen het moeilijk vinden om bij zo iets leuks weg te gaan. En ja, er zijn meer kinderen die overstuur raken als de ouders beslissen om inderdaad weg te gaan. Maar Gwyneth vecht met alles wat ze heeft, omdat ze niet anders kan. Tijdens zo’n driftbui is ze niet te bereiken. En dat is niet te vergelijken met gemiddelde kinderen. Overbodig om te zeggen dat je energielevel na zo’n driftbui tot het nulpunt gedaald is. Het put je emotioneel uit.

Kenmerken van een kind met autisme: 3 tips

Er zijn ontzettend veel dingen die ik heb geleerd in het afgelopen jaar. Naar aanleiding van hierboven beschreven situaties geef ik alvast de volgende tips:

Tip 1: Aankondigen

Ruim van te voren (maar niet te lang!) aankondigen dat we weggaan. Eventueel met een Time Timer.

Tip 2: Activiteiten begrenzen

Aangeven welke activiteiten nog mogen voordat we weggaan dus: ‘Nog 3 keer van de glijbaan en dan gaan we schoenen en jas aantrekken’ ‘Nog 2 keer’ ‘Nog 1 keer’ ‘Nu gaan we schoenen en jas aantrekken’.

Tip 3: Eerst geen keuze meer geven en daarna gedoseerd vrijheid geven

Met boodschappen doen heb ik Gwyneth een tijd lang niet meer uit de buggy gelaten. Toen ze er weer aan toe was, heb ik duidelijke afspraken met haar gemaakt over het uit en in de buggy. Nu begrijpt ze die. Ze mag nu zelf beslissen of ze wil zitten of lopen. Ook mag ze zelf beslissen of de riempjes vast moeten. Een 4-jarige kleuter hoeft natuurlijk helemaal niet meer in de buggy en zeker niet met riempjes vast. Maar toch kiest Gwyneth er regelmatig voor om lekker met de riempjes vast veilig in de buggy boodschappen te doen. En dat is prima. Zij heeft weer het gevoel van controle en ik kan weer enigszins ontspannen boodschappen doen.

Lees meer over Angela en Gwyneth.

Vind je deze blog interessant?
Vul dan je emailadres hier in om deze blog te volgen en klik op ‘OK’
Ik houd je alleen op de hoogte van mijn leven met een kind met autisme en stuur geen spam

2 gedachten over “Kenmerken van autisme met 3 tips

  1. Wat een herkenning er zijn vele vormen. Maar wat u schrijft is exact wat ik meemaakte met ons kind. Enorme driftbuien onbereikbaarheid en nauwelijks slapen. De buiten wereld dacht dat ik niet kon opvoeden. Met haar 2 zocht ik hulp via vroeghulp kregen wij Thebe opvoedhulp. Thebe zei het direct er speelt autisme. GGZ dacht daar anders over het was hechting en ik had ergens iets fout gedaan. Er kwam van GGZ thuis begeleiding waar wij eerlijk gezegd geen stap verder mee kwamen. De psychiater heeft onlangs de diagnose adhd en ass gesteld. Wat ben ik de psychiater dankbaar eindelijk kan er nu een traject uitgestippeld worden. Succes met uw blog.

  2. Lieve Angela,

    Je blog leest als een ‘feest der herkenning’, maar dan zonder feest. Onze zoon Rick (5) heeft ook ASS, we weten het sinds een jaar. Ik heb al zoveel lectuur gelezen, maar jouw blog is het eerste dat ik lees vanuit het perspectief van de ouders. ‘geef me de 5’ is bijvoorbeeld een fantastisch boek, maar het doorlopen van het acceptatieproces dat jij beschrijft, inclusief alle mislukkingen, wanhoop, maar ook successen is zo herkenbaar, en dat mis ik bij zulke boeken. Blijf de positieve dingen zien van je dochter en geniet van de momenten dat je trots bent op wat ze heeft geleerd, al is het nog zo iets kleins. Wij hebben als ouders een training gekregen in PRT, een manier om hem aan het praten te krijgen, en dan geniet je als hij uit zichzelf eens zegt “papa, wat was dat voor geluid?” Daar hebben we zoveel tijd in geïnvesteerd, maar het wérkt dus. En onze dochter van 3 denkt dan ‘zijn ze daar nu zo blij mee? Dat kan ik ook hoor.’ Maar van haar kon ik vanmiddag ook zo genieten toen ze de een lego-autootje in elkaar zette. Rick was op school, Ik kon erbij zitten, haar af en toe verbaal sturen en de krant lezen! Ineens ontdek je hoe knap het is dat ze zelf uit het boekje haalt welk stukje ze nodig heeft en dan alleen vraagt of je wil helpen als het niet goed erop zit…
    Ik vind het knap dat je ook nog tijd weet te vinden om dit blog bij te houden. Rick slaapt ’s nachts als een blok gelukkig, ik heb alleen veel moeite momenteel met het ritueel van het naar bed gaan en soms bij het opstaan (dan kan hij erg driftbuien hebben). Maar het gaat nu alweer beter als een paar weken geleden!

    groet, Gijs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*