Kind met autisme naar de oogarts blijft spannend

Naar de oogarts

Met je kind met autisme naar de oogarts blijft spannend

Wat doe je als je kind met autisme naar de tandarts, huisarts of het ziekenhuis moet? Dan kan het dus zo zijn dat je kind helemaal overprikkeld raakt. Bij Gwyneth is dat niet anders. Gelukkig (het is maar hoe je het ziet) vindt Gwyneth het leuk om naar de dokter te gaan. En Gwyneth is een kind met autisme, maar gelukkig verder fysiek gezond. Dus hoeven we de medische voorzieningen ook niet plat te lopen. Maar àls we naar de dokter gaan, is Gwyneth van te voren erg gespannen. Bij de dokter aangekomen, zie ik de spanning bij haar oplopen. Haar gezichtje staat gespannen en soms zegt ze ook: ,,Mamma, ik vind het een beetje spannend”. Naar de dokter gaan vereist dus goede voorbereiding en bijgestelde verwachtingen. Laatst moesten we dus naar de oogarts. Ik hoef er niet aan toe te voegen dat ik er op z’n zachts gezegd toch wel erg tegen op zag om met mijn kind met autisme naar de oogarts te gaan.

Kind met autisme + bril = geen goede combi

De afspraak voor de oogarts staat gepland tijdens een studiedag van school. Dat komt dus mooi uit. Geen lesuren missen en enigszins uitgerust naar het ziekenhuis. Ongeveer een uur van te voren vertel ik Gwyneth dat we straks naar het ziekenhuis gaan. Een glimlach verschijnt op haar gezicht. Ze vindt het heel leuk om naar het ziekenhuis te gaan. Blij vertelt ze Pappa dat ze naar de dokter gaat en dat de dokter naar haar ogen gaat kijken. Ik ben ook blij. Maar ondanks dat ze het leuk vindt om naar het ziekenhuis te gaan, zie ik de spanning oplopen. Allerlei onbeantwoorde vragen schieten door haar hoofd. Eigenlijk is ze nu alweer overprikkeld. En we moeten nog weggaan! De laatste keer waren haar ogen nog wat hoog in de plus, maar niet ernstig genoeg om een bril te moeten dragen. Ook was er een klein verschil tussen links en rechts, maar ook niet ernstig genoeg om bijvoorbeeld ogen af te plakken. Ik was opgelucht dat we niet ook nog een strijd zouden moeten voeren om pleisters of een bril. Een bril die ze wel of niet zou willen dragen en in een driftbui zomaar zou kunnen vernielen. Zo zenuwachtig ben ik nu. Zou ze nu toch nog een bril moeten? Dat kan er ook nog wel bij! Kind met autisme, driftbuien en een dure kwetsbare bril… dat is lijkt mij geen ideale combinatie.

Kind met autisme + gekke bril = zeer slechte combi

In de auto wordt Gwyneth enorm druk. De schoenen zitten niet lekker, de gordel zit niet goed. Relatief zachte kreten (we zijn inmiddels wat gewend) van ongenoegen klinken vanaf de achterbank. Ik vraag aan Gwyneth of ze het soms spannend vindt om naar de dokter te gaan. Met haar duim in haar mond schudt ze ‘ja’. In het ziekenhuis aangekomen gaan we eerst naar de optometrist. Gwyneth zit bij mij op schoot en de optometrist voert wat oogtesten uit. Dat gaat eigenlijk prima. Ze voert zelfs de opdrachtjes uit die de optometrist geeft. Dat verbaast mij dan weer. Gwyneth doet nu eenmaal niet altijd wat er van haar verlangd wordt. Het gaat mis met de ‘halve bril’. Een grote gekke plastic bril waarbij een oog dicht zit. Ze wordt zo in beslag genomen door deze ‘gekke bril’ dat we niet meer goed verder kunnen. Wanneer de ‘gekke bril’ weer afgaat, ziet ze ineens beter dan ik… Tja, wat moet je dan? Gelukkig komen daar de beroemde oogdruppels. Het druppelen gaat wel goed. Maar wat daarna komt, hadden we van te voren ook niet in kunnen schatten.

Paniek

In de wachtkamer raakt Gwyneth helemaal in paniek. Ze kan niet goed meer zien! De chaos in haar hoofd is weer compleet. Ze snapt er gewoon niets van. Een spelletje op de Ipad, een boekje lezen, met lego spelen… ze kan het niet goed zien en raakt overstuur. Ze wil niet meer terug naar de optometrist. De optometrist komt haar toch echt weer halen. Ze geeft zich er gelukkig aan over op mijn schoot. Ze blijkt lager in de plus te zitten en het verschil tussen links en rechts is kleiner geworden. Geen bril dus en over 1,5 jaar pas weer terugkomen (ik juich van binnen!). Maar nog wel eerst een bezoek aan de oogarts. We hoeven niet lang te wachten, maar voor Gwyneth duurt het uren met die ogen waarmee ze niet goed kan zien. Ook de oogarts is tevreden. Nog even een beloofd koekje eten in het restaurant en dan naar huis. Al in het restaurant blijkt Gwyneth uitgeput. Alle energie is weg. In de rij voor de kassa zakt ze bijna door haar benen van vermoeidheid. In de auto valt ze vervolgens direct in slaap.

Niet willen slapen

Thuis barst het drama pas echt los. Niet goed kunnen zien was gewoon teveel voor haar. Huilen, schreeuwen, speelgoed gooien, geen avondeten… het houdt niet op. Zelfs als we naar bed gaan, kan ze maar niet rustig worden. Ik neem haar bij mij op schoot en praat over de oogarts. Nee, ze vond de oogarts niet eng en ook niet de oogdruppels. Ja, ze vond het niet goed kunnen zien eng. Gelukkig is haar taalontwikkeling enorm toegenomen. Dat helpt bij een kind met autisme. Gwyneth kan nu een klein beetje uitleggen wat haar dwars zit. Uitgeput kan ze zich – na ruim een uur lang druk doen in haar bed – overgeven aan de slaap. Medicatie helpt maar beperkt als ze vecht tegen de slaap. Om half 10 ’s avonds zit ik dan eindelijk uitgeput beneden op de bank. De volgende dag gaat het gelukkig alweer een stuk beter. Op school vertelt ze trots: ,,Ik ben naar de tandarts geweest voor mijn oogjes en het was heel leuk!”. En ik? Ik ben zo trots op haar!

Lees meer over Angela en Gwyneth.

Vind je deze blog interessant?
Vul dan je emailadres hier in om deze blog te volgen en klik op ‘OK’
Ik houd je alleen op de hoogte van mijn leven met een kind met autisme en stuur geen spam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*